وقتی صحبت از بدترین تیمای تاریخ فرمول یه باشه، مطمئنا لولا (Lola) یکی از معروف ترینا میشه.

اریک برادلی (Eric Broadley)، طراح زبده شاسی خودروهای مسابقه ای که خودروی Mk6 اون به عنوان پایه ای واسه پیشرفت فورد GT40 استفاده شد، مدتا سودای حضور در مسابقات F1 رو تو سرش داشت.

آخرسر در سال ۱۹۹۷ ایشون به خواسته خود رسید و با تکیه بر حمایتای مالی شرکت مسترکارت (MasterCard) پا به میدون رقابتای فرمول یه گذاشت؛ غافل از اینکه این ورود شروع یه فاجعه بزرگ میشه.

در اون سال خودروی لولا  T97/30به دلیل ۱۳ ثانیه اختلاف با آخرین رکورد مجاز، نتونست مجوز حضور در رقابتای گرند پری استرالیا رو به دست بیاره.

پس از این نتیجه همراه با رسوایی، تیم لولا عزمشو جزم کرد در مرحله بعدی در گرند پری برزیل افتضاح خود رو جبران کنه.

با این وجود خودروها و لوازم این تیم به محل برگزاری مسابقات منتقل نشدن، چون مسترکارت به عنوان اسپانسر تیم لولا بعد از ماجرای گرند پری استرالیا همکاریای خود رو با این تیم قطع کرده بود.

دیری نپایید لولا با بدهیای بسیار از رقابتای فرمول یه کنار کشیده و اعلام ورشکستگی کرد.

وینچنزو ساسپیری راننده لولا در حال انجام دوره های تمرینی قبل از گرند پری استرالیا

مصادف با همین دوران بسیار بد، مهندسین لولا پروژه ای رو واسه ارائه یه خودروی فرمول یه خیابانی شروع کردن.

با این پروژه مهندسین لولا میخواستن توانایی خود رو در مطابقت دادن اتومبیل F1 با قوانین سختگیرانه انگلیس، به همه نشون بدن.

هر چند زمان زیادی زمان برد تا پروژه نامبرده به یه خودروی واقعی تبدیل شه، اما آخرسر این اتفاق افتاد و نمونه اولیه با نام F1R و امکان رانندگی در خیابونا و جاده های بریتانیا به دنیا اومد.

همونطور که میشه حدس زد، بزرگ ترین رقابت پیش روی مهندسین لولا ارتفاع خیلی کم خودروهای فرمول یه بود. واسه حل این موضوع ارتفاع F1R از سطح زمین زیاد شده و به ۱٫۹ اینچ (برابر ۴٫۸ سانتی متر) رسید، در صورت نیاز امکان افزایش ارتفاع تا ۲٫۹ اینچ (۷٫۳ سانتی متر) هم ممکن شد.

در قدم بعدی به جای موتور سه لیتری V8 که در اون چند سال نیروبخش خودروهای F1 بود، مهندسین لولا از یه موتور ۲ لیتری چهارسیلندر توربوشارژ ساخت شرکت مطرح Cosworth استفاده کردن.

این موتور که در فورد RS Sierra هم استفاده شده بود، می تونست ۳۷۰ اسب بخار قدرت تولید کنه. وظیفه انتقال قدرت رو هم یه جعبه دنده پنج سرعته دستی ساخت پورشه رو دوش داشت.

نکته باحال واسه مطابقت با استانداردها، این خودرو به چراغای اصلی، چراغای راهنما و ترمز دستی مجهز شده بود.

محفظه کامپوزیت، اجزای آیرودینامیکی قابل تنظیم، سیستم تعلیق چند میله ای و ترمزهای کربنی از دیگر ویژگیای این اتومبیل منحصر بفرد هستن.

بعضی از پنلا و اجزای بدنه هم از مدل T70/30 به امانت گرفته شدن.

لولا F1R که مشاهده اون در خیابونا و معابر عمومی می تونه جذابیتای خاصی داشته باشه، چند ماه پیش با قیمت تخمینی ۵۵ الی ۸۵ هزار پوند به حراجی گذاشته شده بود.

بد نیس بدونین مدارک لازم واسه تردد این خودرو در اکتبر ۲۰۰۹ اخذ شده و کارکرد اون تنها ۲۵ دوست داره، این رقم کم نشون میده که یه خودرو مسابقه ای حتی با دارا بودن مجوز تردد خیابانی، نمی تونه شانس چندانی واسه استفاده عملی در محیطای شهری و جاده های خارج از شهر داشته باشه.

با این وجود میشه این پروژه رو از مصداقای دیوانگیای عجیب مهندسان خودرو و قوانین قابل احترام کشورای اروپایی بر شمرد، چون که پلیس با در نظر گرفتن رعایت قوانین ایمنی، امکان شماره گذاری اینجور خودرو عجیبی رو هم جفت و جور کرده و این در حالیه که در بعضی کشورها حتی به کار گیری شیشه دودی یا نصب برچسب روی بدنه خودرو هم با اعمال قانون و ارسال قبض جریمه همراه می شه.