دانلود پایان نامه

ادبیات کودک” به گونهای ژرف، ایدئولوژیک بوده و عملکرد آن انتقال شکلهای ویژه انتظام و معنای اجتماعی است”( سارلند، ۱۳۸۱،به نقل از رشیدی،۱۳۹۰)
نویسنده خود در جامعه زندگی میکند و ذهنش خواه و نا خواه پر است از ارزشهای اخلاقی و هنجارهای اجتماعیای که به او از طریق جامعه و خانواده منتقل شده است- در حقیقت نویسنده در انتقال این ایدئولوژیهای پیدا و پنهان ذهنش، آگاهانه یا ناآگاهانه موثر است. بنابراین میتوان گفت که تمامی داستانها، از طریق نمایش شخصیتها- رفتارها و افکار آنها، یا بیان افکار راوی و در پشت آن نویسنده- ارزشهای اخلاقی و اجتماعی زمان خود را به کودک منتقل کرده و آموزش میدهند.مطلب پایانی و قابل توجه آن است که، گاه این تصور هم به وجود میآید که میشود کتابهایی یافت که بدون ایدئولوژی باشند. در حالی که ایدئولوژی یا میشود نشان داد یا نمیشود با این وجود، هست و هیچ راه فراری از آن وجود ندارد و بچهها به راحتی آنها را درمییابند.
درمان بیماریهای روانی
امروزه از کتاب درمانی در درمان بسیاری از بیماریها و اختلالات روحی و روانی در افراد استفاده میکنند. درواقع این شیوه، با بهره گرفتن از گزینش کتابی متناسب با شرایط سنی فرد درمانجو –بیمار- و همینطور متناسب با نوع مشکل، توسط فرد درمانگر به فرد ارائه و یا برای او خوانده میشود.
این روش علاوه بر داشتن مزایا، هیچگونه عوارضی ندارد. البته باید توجه داشت که این روش به تنهایی در درمان بیماریها راهگشا نیست و معمولا به عنوان روشی مکمل به کارمیرود. با اینحال به طور قطع، تاثیر مثبتی در آرامش روحی بیمار دارد.
تاثیر بازی بر تقویت هوش میانفردی:
دانشمندان دریافتهاند که کودکان جنگلی که در جنگل و به دور از تماسهای اجتماعی رشد یافتهاند، نه حرف میزنند نه میتوانند بخوانند و بنویسند، پس نمیتوان تاثیر محیط را نادیده گرفت. هوش به دو عامل وراثت و محیط بستگی دارد و به طور کلی برای وراثت ۷۰ درصد و برای محیط ۳۰ درصد ارزش قائلند. کودکان ممکن است از ژن خوبی برخوردار باشند ولی وقتی محیط مناسبی در اختیار نداشته باشند، رشد هوش دچار مشکل میشود اما اگر از نظر ژنی از ژن ضعیفی برخوردار باشند عوامل محیطی قطعا میتواند تا حدی موثر باشد. در برخی مواقع مثلا در مورد بچههای پیشدبستانی، اینکه فقط اسباب بازی را جلوی آنها بریزیم کافی نیست چون در این سن اگر کودکان مجبور باشند برای کشف چیزی تلاش زیادی بکنند حوصلهشان سر میرود. بطور مثال در آموزش اعداد و حروف و اشکال، موثرترین روش این است که با آنها بازی بسازیم. در این الگو کودکان میآموزند که فقط برای لذت بردن بازی میکنند اما آنها در حقیقت در حین بازی مهارتهایی را یادمیگیرند که به پرورش حافظه، افکار خلاق و تفکر منطقی کمک میکند.(ناظمی،۷۳،۱۳۸۵)
فواید قصههای تصویری:
در قصههای تصویری، هر تصویر، قصهای میگوید. این دسته از قصهها، منبع خوب و ارزشمندی است برای کودکان خردسال و مبتدی و دانشآموزان، تا بتوانند با دیدن تصاویر سادهی هر ماجرا، قوهی خلاقهی ذهن خود را به کار اندازند و خود برای آن تصاویر، داستانی خلق کنند.
با قصههای تصویری بچهها میتوانند رابطه بین اشیاء و الفاظ را درک کنند، همچنین کودکان با خواندن آنها میتوانند برای رسیدن به هدفهای خود در زندگی، راهحلهای ابتکاری پیدا کنند.
قصهها و کتابهای تصویری(مصور)، آغاز آشنایی کودکان با کتاب و مطالعه، و در حقیقت اولین گام در راه آشنایی با دانش بشری است.
زبان و کلام تصویر،بهتر از هر کلامی میتواند به رشد بدون فشار، همه جانبه، مناسب و سلامت کودک، کمک کند.
کودک با تصویر،زندگی میکند، با تصویر فکر میکند، با تصویر سفر میکند، رشد میکند، بازی میکند و خویشتن را میسازد. زیرا پل تصویر، محکمترین پلهاست، حتی محکمتر از پل صوت؛ و رابطه به یاری تصویر، زیباترین رابطه ها.(مرتضوی کرونی،۱۳۹۱)
قصههای تصویری با پرورش خلاقیت در کودکان، کوشش پدیدآوردن راهحلی نوین، برای حل هر مشکل دارد، به طوری که کودکان در برخورد با هر مساله و مشکل، با تواناییهای فکری خود، راهحلهای زیر را تجربه کنند:
مشاهده: یعنی استفادهی کودک از تواناییهای حواس و حداکثر توجه، برای دریافت و درک مساله.
ثبت و ضبط: یعنی به خاطر سپردن و یادآوری رویدادهای مربوط به هر ماجرا.
استدلال: یعنی کودک، توانایی تجزیه و تحلیل و جمعبندی عوامل مربوط ، و سرانجام قضاوت در مورد آن ماجرا و رویداد را پیدا کند.
خلاقیت: یعنی توانایی تجسم و پیشبینی و ایجاد ایدههایی در این مورد که چه امکانات و راهحلهای دیگری غیر از آنچه دستیاب و در دسترس میباشد، امکانپذیر است.
هوش : قصههای تصویری، قدرت سازگاری کودکان و نوجوانان را با محیط بالا میبرد و این سازگاری میتواند به برخورد صحیح با موقعیتها و رویدادهای تجربه شدهی قبلی آن کودک و یا مواجهه با مشکلات و مسائلی که آن کودک قبلا با آن برخورد کرده است و معمولا به نام موقعیت حل مساله خوانده میشود، در نظر گرفته شود.
یادگیری اطلاعات کلامی : یکی از رایجترین قابلیتهای انسان، یادگیری اطلاعات کلامی است، این قابلیت، در تمامی طول زندگی با ما بوده، و هر لحظه نیاز به آن است تا با برخورد پدیدهای جدید نسبت به یادگرفتن اسم، محل، زمان و غیره، اقدام نماییم. این قابلیت، عبارت از بیان اطلاعات به صورت کلامی( شفاهی و کتبی) است. (ناظمی،۹۶،۱۳۸۵)
کودک ونوجوان در هرآن ، با هزاران فرد، رویداد، چیز، و اسباببازی برخورد میکند که دانستن نام آنها در مرحلهی اول(اطلاعات کلامی) و کاربرد آنها در مرحلهی دوم (مهارت فکری) را در او بالا میبرد و در غیاب این نوع قابلیتها، کودک و نوجوان، توان برقراری ارتباط با محیط خود و توانایی حل مساله خود را نخواهد داشت.(همان منبع)
کودکان به سرعت و آسانی ، قصههای تصویری را میفهمند.
به کمک قصههای تصویری، سرعت فهم و یادگیری در کودکان و نوجوانان را بالا میرود و آنها میتوانند آموختههایشان را در حل مشکلات مربوط به خود در زندگی مورد استفاده قرار دهند.
در قصههای تصویری، مراحل تصویرهای هر داستان بدین گونه است که برای کودکان نوپا و خردسال و بسیار کوچک قابل فهم است و برای دانشآموزان سرگرم کننده و آموزنده. در مدرسه به هر دانشآموز یک قصهی تصویری داده میشود تا با توانایی ذهنی خودش، برای آن تعداد تصویر ، داستانی بگوید.
قصههای تصویری، به بچههای کوچک، جرات و شهامت این را میدهد که جمله های ابتدایی و ساده از خودشان بسازند و با کمک تصاویر و الهام گرفتن از نقاشیها، خود قصهگویی کنند و به تدریج دایره لغات و واژگان خود را به زبان فارسی گسترش دهند و بر دامنه آن بیفزایند و رابطه و احساس بین شخصیتهای داستان را بفهمند و آگاهی خود را بالا ببرند.
قصههای تصویری اولین گام کتابخوانی و انس و عادت کودکان به کتاب و مطالعه است.
قصههای تصویری باعث رشد ذهنی کودک، تقویت تمرکز، و پرورش هوش کودکان میشود.کودکان خردسال و دانشآموزان کم سن و سال، با هوش نه چندان بالا میتوانند با کوشش و فعالیت، مهارتهایی را یادبگیرند و در واقع در ثبت و ضبط آنچه موجود است، اقدام کرده و درآن زمینه پیشرفت کنند. و در این صورت باهوش خوانده شوند، اما همین که دانشآموز یا کودک، با ماجرا یا رویدادی که سابقهای از آن در گنجینهی فکری خود، موجود ندارد، روبرو میشود، درمانده و دست و پا بسته میشود. قصههای تصویری، مهارتهای صحبت کردن، گوش دادن، خواندن و نوشتن بچهها را بهتر میکند، آنها را با کلمههای توصیفی و فعلها آشنا میکند، دایره و دامنهی گنجینهی لغات آنها را توسعه میبخشد. کودکان با دنبال کردن قصههای تصویری، دلیل منطقی و تاثیری که هر عملی ( خوب یا بد) ازخود به جای میگذارد را درک میکنند. مهارتهای ارتباطی، نقاشی و رنگآمیزی و قصهگویی را میآموزند.
قصههای تصویری به بچهها و بزرگسالان دنیایی میدهد که آنرا میتوانند در ذهن خود ببینند و از بودن درآن، لذت ببرند…
امتیاز قصههای تصویری در این است که کودک یا دانشآموز، خود میتواند شاهد و ناضر آفرینش یک قصه باشد. مزیت دیگر قصههای تصویری این است که به کودک اجازه میدهد دربارهی متن داستان، هر ایدهای که به ذهنش میرسد را بیان کند و این گونه دربارهی چیزهایی که به نظرش میآید بحث کند تا از هر ماجرا، خود نتیجه گیری اخلاقی کند و مهارتهای زندگی را بیاموزد. بچهها و دانشآموزان میتوانند به زبان خود، دربارهی عنوان داستان و اینکه شخصیت داستان در قصه چه میکند و چه اتفاقاتی را میآفریند؛ گفتگو کنند.
قصههای تصویری برای کودکان خردسال که سواد خواندن و نوشتن ندارند؛ بسیار مفید است. همینطور برای نوآموزان و دانشآموزان نوخوان،تاثیر خوبی در بالا بردن دقت، آگاهی،ژرف اندیشی و سلامت روحی آنها دارند.
قصههای تصویری، با کمترین تعداد واژه در قصه، ایدههای جدیدی را به ذهن خواننده میآورد و به کودکان و نونهالان این امکان را میدهد که با همان تعداد اندک واژگان، دربارهی داستان صحبت کنند. دربارهی داستان سوال بپرسند و از رهگذر آن، قصهگویی را تجربه کنند.(مرتضوی کرونی، ۱۳۹۱)
سالهایپیش دبستانی
در سال های طفولیت، بیشتر کودکان علاقه خاصی به دیگر کودکان نشان می دهند و برای برقراری رابطه تلاش می کنند. با این حال کودکان در سنین پیش دبستانی از کلمه “دوست” به روش معنادار استفاده می کنند (فورمن،۱۹۹۶به نقل از خانزاده،۱۳۹۲). تعاملات همسالان در دوره پیش دبستانی بر مبنای بازی های تخیلی است که تصویر سازی کودکان را تحریک می کند و این امکان را برای کودکان فراهم می کند که درکشان را از نقش های اجتماعی مختلف، امور روزمره اجتماعی و قراردادها گسترش دهند. تا سن چهار سالگی، تفاوت های فردی در مهارت های اجتماعی و تاثیر اجتماعی می تواند به وسیله درجه بندی ها و مشاهدات معلم پیش دبستانی اندازه گیری شود.
مهارت های اجتماع پسند در طی سالهای پیشدبستانی از اهمیت بسیاری برخوردار است. کودکان پیشدبستان در بازیهای وانمود سازی شرکت می کنند و اسباببازی های خود را با یکدیگر به مشارکت میگذارند.آنها با احساسات مثبت و روابط دوستانه به یکدیگر نزدیک میشوند و به شروع تعاملات از طرف همسالان پاسخ مثبت میدهند. آنها میتوانند بازیهای تعاملی و متقابل را باتوجه به بازی یکدیگر حفط کنند و به شیوهای پاسخ دهند که حمایت شریکشان را جلب کنند. مهارتهای اجتماعی مرتبط با پذیرش همسالان شامل ابراز عاطفه مثبت، توجه به بازی شریک خود، سازش پذیری، رعایت نوبت، ایفای نقش، کمک کردن و تشریک مساعی است. مهارتهای بازی مشارکتی در سنین پیشدبستانی علاوه بر این که با میزان پذیرش توسط همسالان مرتبط است، میزان مشارکت مثبت در مدرسه و برقراری روابط مثبت با همسالان را در مدرسه ابتدایی پیشبینی میکند. همچنین کودکان پیشدبستانی که از میزان مشارکت اجتماعی پایینی در بازی با همسالان برخودارند، در معرض خطر فزاینده مبتلا شدن به مشکلات رفتاری اضطرابی، گوشه گیری، و پرخاشگری قرار دارند (لدو پروفیلت، ۱۹۹۶به نقل از خانزاده،۱۳۹۲).
در طی سالهای اولیه پیشدبستانی، کودکان مهارتهای مورد نیاز برای بازداری موثر رفتارهای پرخاشگرانه و تکانشی را پیدا می کنند. به طوری که بروز رفتار پرخاشگرانه به هنگام بازی با همسالان در سنین ۲-۳ سالگی رایج است. با این حال میزان پرخاشگری در طی سال های پیشدبستانی با توسعهی مهارتهای کلامی، هیجانی، و اجتماعی کاهش مییابد (ویتارو و همکاران،۱۹۹۲به نقل از خانزاده،۱۳۹۲). به طور کلی وجود مهارت های اجتماع پسند و مشارکت اجتماعی مثبت، یک شاخص اولیه قابلیت اجتماعی در طی سالهای پیش دبستانی به حساب میآید. ظرفیت مهار پرخاشگری در روابط با همسالان و در طی سالهای پیشدبستانی بسیار مهم است. در طی سال های پیشدبستانی (سنین ۳ تا ۵ سالگی) کودکانی که میزان بالایی از رفتارهای مخرب و مشاجره آمیز را نشان میدهند، با احتمال بسیار زیادی از سوی همسالان طرد میشوند. در طی این سالها نشان دادند برخی رفتارهای پرخاشگرانه – مخرب از سوی کودکان، بهنجار است. با این حال زمانی این رفتارها نگران کننده خواهد بود که با فراوانی بسیار زیاد بدون همراهی با مهارتهای اجتماع پسند رخ دهند و در طول زمان با افزایش فرصتهای مناسب جهت یادگیری مهارتهای خود نظم بخشی و حل تعارض، کاهش نیابند.
کودکان در سنین پیشدبستانی ظرفیت دستکاری و مقایسه مفاهیم را به طور ذهنی پیدا میکنند. ادراکات اجتماعی آنها، عینی، تک بعدی، و تا حد زیادی متاثر از تجربه های شخصی کنونی آنهاست. توصیف این کودکان از خود و دیگران بر نشانه های عینی مانند جنس و رنگ موی سر استوار است. “دوستان”، افرادی هستند که با آنها بازی میکنند و یا با آنها به مدرسه میروند. این دوستیها بیشتر جنبه موقتی داشته و با یک تعامل مختصر شکل میگیرند و با یک نزاع جزئی از بین میروند. این نزاع ها همچنین می تواند بعد از یک دوره زمانی کوتاه به فراموشی سپرده شوند.
کودکان پیشدبستانی در یک زمان نمیتوانند درباره ابعاد گوناگون یک مساله فکر کنند و اطلاعات متعارض را با یکدیگر یکپارچه سازند. به طور کلی ادراکات اجتماعی آنها خودمیان بینانه، کلی و بدون تمایز و عینی است. تا زمانی که کودکان به مرحله مقایسه و دستکاری مفاهیم به طور ذهنی وارد نشوند، نمیتوانند در درک توالی علّی/ معلولی یا پیش بینی رفتار اجتماعی دیگران موفق عمل کنند. این نکته بدین معناست مفاهیم اجتماعی که برای بزرگسالان ابتدایی به نظر میرسد، فراسوی درک کودکان پیشدبستانی است.
کودکان پیشدبستانی که از نظر اجتماعی کارآمد هستند، شناخت بیشتری از راهبردهای اجتماعی مناسب برای حل تعارضهای اجتماعی روزمره دارند. این کودکان براساس درجه بندیهای معلمان و همسالان، سطوح بالاتری از درک هیجانی را نسبت به کودکان با قابلیت اجتماعی پایینتر نشان میدهند، به طوری که میتوانند تظاهرات هیجانی در تصاویر را با سهولت بیشتری شناسایی کنند. بر اساس مطالعه ایزاردو همکاران (۲۰۰۱) توانایی تشخیص و برچسب گذاری تظاهرات هیجانی در سنین پیشدبستانی، رفتارهای اجتماعی و سازش یافتگی کودکان را در سنین بعد از چهارسالگی (کودکی میانه) پیش بینی میکند. نظریهپردازان بر این عقیدهاند که تحول استدلال اجتماعی و کنش های اجرایی مرتبط (مانند حافظه فعال، مهار توجه، بازداری رفتاری)، یک نقش بسیار مهم در پرورش قابلیت اجتماعی در طی سالهای پیشدبستانی دارد. این مهارتها، پایه خود نظم بخشی را در فرد به خصوص در شرایط برانگیختگی هیجانی فراهم میکنند. براساس نتایج تحقیقات انجام شده، کودکان پیشدبستانی که از نظر اجتماعی، قابل هستند به هنگام برانگیختگی و آشفتگی، بهتر قادر تشخیص عاطفه و رفتار بوده و می توانند تکانه های رفتاری خود را از طریق لذت جویی درک نمایند. بازیهای پیش دبستانی اغلب شامل کام نایافتگیهای جزئی (مانند منتظر ماندن در خطاب مشارکت گذاشتن

مطلب مشابه :  بلیط هواپیما آنکارا را چگونه تهیه کنیم؟
دسته‌ها: اخبار

دیدگاهتان را بنویسید