بررسی کارنامه بازیگری فریبرز عرب نیا

بررسی کارنامه بازیگری فریبرز عرب نیا

بررسی کارنامه بازیگری فریبرز عرب نیا

با گذشت فراز و نشیبی که عرب نیا با بازی در بعضی از فیلما داشته اما اضافه شدن پروژه مختارنامه به لیست کارنامه بازیگری اون تازگی متفاوتی….

در شرف رسیدن به کمال

سریال مختارنامه به غیر از حفظ استانداردهایی که واسه قرار گرفتن یه سریال در گروه آثاری خاص و مخاطب پسند داره، قوت نشون دادن بازیای فوق العاده از بازیگرانش رو هم داره. بیشتر از همه بازیگران اما شاید فریبرز عرب نیا بود که با بازی خوبش در نقش مختار ثقفی درخشید و تونست اعتباری رو به دست بیاره که قبلا در سینما و با بازیای متفاوتش هم کسب نکرده بود. غافلگیری ای که اون با حضورش در برنامه هفت تو ذهن مخاطبان به وجود آورد مثل ظاهر شدن در نقش مختار در کارنامه بازیگری اش بود که حالا شاید بشه به اون لقب بازیگر غافلگیر کننده رو داد. بازیگری که پنج سال واسه یه کار که همین مختارنامه باشه از باقی پیشنهادها گذشت.

گذر از آزمون و خطاها

با اینکه بازی در فیلمای «وصل نیکان» (ابراهیم حاتمی کیا)، «من زمین رو دوست دارم» (ابوالحسن داوودی) اولین فیلمای یه بازیگر جوون و پیگیر بازیگری رو نشون می دادن اما این فیلما به شکلی نبودن که استعدادهای ذاتی عرب نیا رو نشون بدن. اون قدم به قدم این راه رو تجربه کرد تا به فیلمی که باید به صورت جدی تری در اون حضور پیدا کنه، برسه. زمان تجربه آموزی اون با اینکه با حضور در فیلمای کارگردانان مطرحی گذشت اما اون با بازی در یکی از نقشای اصلی در فیلم مهمونی به شکلی انجام داد که پرش و فاصله اون از دوران اولیه حضورش به طور کامل مشخص بود. اولین همکاری اون با مسعود کیمیایی روند جدیدی رو در کارنامه کاری عرب نیا به وجود آورد. اون با حضور در مهمونی این فرصت رو به دست آورد تا بتونه در جو جدی تری امکان برون ریزی استعدادها و اجرای روشای مورد توجه در بازیگری رو داشته باشه.اون با در هم آمیختن فوت وفن و احساس در این فیلم انگار کم کم شرایط رو واسه نشون دادن روشای خاصی که از وسایل اون در بازیگری حساب می شدن، به وجود آورد. مسعود کیمیایی در این فیلم به جز به کار گیری حضور عرب نیا، از بازیگران جوونی در این کار استفاده می کرد که تا قبل از حضور در این فیلم شرایطی واسه اثبات جایگاه بازیگری خود نداشتن. این فیلم در واقع، حکم تولد رو واسه هر کدوم از این بازیگران داشت که بعد از اون هر کدوم به مسیرهای دلخواه و متفاوتی در بازیگری رسیدن. موفقیت عرب نیا با بازی در نقش علی یزدانی در ارائه به دور از بزرگ نمایی نقش یه مامور این اعتماد رو واسه کیمیایی به وجود آورد تا بتونه واسه نقش اصلی فیلم بعدی اش به اون تکیه کنه.

سرگشتگیای جوون خیابانی

بعد از سرگشتگی و عصیانگریای شخصیت اول فیلمای رضا موتوری و هامون، حالا نوبت به بازیگری از نسلی جدیدتر رسیده بود که تو یه اثر خیابانی بتونه احوالات جوونی از طبقه پایین دست جامعه رو نشون بده. بازی در این فیلم واسه عرب نیا قدم منحصر به فردی حساب می شد که قرار بود به دست کارگردانی راه بازیگری اش تعیین و سخت تر شه که تا سالای سال همه از اون صحبت کنن. سلطان موقعیتی از آدما رو نشون می داد که به دنبال عدالت می گردن و حاضرن واسه اثبات جایگاه خود از آرزوهاشون هم بگذرند. با اینکه در کنار عرب نیا بازیگر تازه کار و جوون دیگری هم بود که قرار بود به سینما معرفی شه اما این فیلم به همه واسه بازیگر اصلی فیلم یعنی عرب نیا بود. ستاره جوون تونست یکی از بهترین بازی هاش رو ارائه دهد: تصویر یه جوون جنوب شهری که با چرخ زدن در خیابونای شهر، ما رو یاد همون تصاویر آشنای جوانه های عاصی فیلمای کیمیایی مینداخت.

تصویری تازه از مردان زمونه

بازی در «شوکران» از بین فیلمایی چون «جهان پهلوان تختی» و «طوطیا» واسه عرب نیا وجوه جدا دیگری رو به ارمغان آورد اما نه به اندازه بازی در سلطان. بهروز در شوکران تصویر تازه ای از یه مرد رو نشون می داد که همیشه دچار سرگشتگی در انتخاب و دودلی در زندگی بود. این فیلم با اینکه دومین همکاری عرب نیا با بهروز افخمی حساب می شد اما به مراتب همکاری با ثمرتری واسه اون حساب می شد. چون جهان پهلوان از فیلمنامه ای بهره مند نبود که براساس پرداختن به شخصیت خاصی نوشته شده باشه. در ادامه عرب نیا با بازی در «عاشق» و «رنگ شب» با بازی در نقشای خاکستری و منفی به طور کامل از دوران قبلی بازیگری اش فاصله گرفت. نکته خاصی که در نقشای اون دیده می شه مربوط به نقشای اولیه اونه که به طور کامل دخالت هوشمندی و درایتش مشخص به نظر می رسید.

تاثیر بازیگر

با اینکه عادت داشتیم اونو در نقش مرد خشن ببینیم اما در انتخابای بعدی اش حتی در باج خور هم که شخصیت منفی رو بازی می کرد به اندازه رنگ شب چهره اش به طور کامل منفی نبود.

در هم آمیختن احساسات

فریبرز عرب نیا از جمله بازیگرانیه که به صورت بالفطره می تونه دو حس مخالف رو در چهره و بیان خود استفاده کنه (به کار گیری دوحس مخالف لبخند و ناراحتی رو تو یه جهت در نشون دادن عکس العمل هاش) که با به کار گیری این فن تونسته به عنوان بازیگری «روش گرا» لقب گیرد.

اون با بازی در هر سه دوره زندگی شخصیت مختار تلاش کرده تا از همه ترفندا و فنونی که در فیلم هاش اونا رو به کار می گرفت، واسه باورپذیری این نقش استفاده کنه. علاوه بر همه فاکتورهایی که یه بازیگر باید واسه اجرای یه نقش تاریخی و مذهبی داشته باشه، یعنی علاوه بر بیانی جسور و چهره و استیلی چارچوب دار، به روشنی در این روزای واپسین پخش مختار نامه مناسب ترین گزینه واسه اجرای این نقش تاریخی و شخصیت انتقامجو، عرب نیا بوده.

با اینکه تجربه بازی در سریال مختارنامه اولین حضور اون در سریالی تاریخی و شخصیت مدار حساب می شه اما اون با آگاهی لازم تونسته به عاملای بازی در این رسانه حتی بیشتر از بازیگران ثابت تلویزیونی هم برسه. طوری که با گذشت هر قسمت از مختارنامه اون با تکیه بر فنای نوگرا و وجذاب تلاش می کنه که در ارائه شخصیت مختار از هر نوع گزند و آسیبی که باعث تکرار شه دوری کنه. با گذشت فراز و نشیبی که عرب نیا با بازی در بعضی از فیلما داشته اما اضافه شدن پروژه مختارنامه به لیست کارنامه بازیگری اون تازگی متفاوتی رو در نقش هاش به وجود آورده.

منبع: tehrooz.com

جمع آوری: آلامتو

 

Share