دانلود پایان نامه

دارد این است که آن مراکز موقتی احتمالاً دائمی می‌شوند.
برنامه‌های ردیابی به‌منظور پیوند دوباره کودکان تنها با خانواده‌هایشان در سال‌های اخیر پیشرفت کرده است. در منطقه دریاچه‌های بزرگ آفریقا در سال ۱۹۹۴ تعدادی از آژانس‌ها از جمله هیئت بین‌المللی صلیب‌سرخ (ICRC)، اتحادیه بین‌المللی جوامع صلیب‌سرخ هلال‌احمر (IFRC )، UNHCR و UNICEF، صندوق پس‌انداز کودکان و سایر NGOs برنامه ردیابی گسترده‌ای را ایجاد کردند که تقریباً ۹۰% از کودکان تنها را که شناسایی شده‌بودند، دوباره به‌هم رساندند.۵۹
روش‌های ردیابی پیشرفته در کشورهای بالکان در‌طول بحران کوزوو در سال ۱۹۹۹ مورد‌استفاده قرار‌گرفت. در طول بمب اران هوایی ناتو (سازمان پیمان آتلانتیک شمالی) ارتباطات ایجاد شده توسط دو‌تن بریتانیایی کمک کرد که صدها‌هزار پناهنده کوزوویی با خویشاوندانشان در کشورهای دیگر به‌طور رایگان ارتباط برقرار کنند.۶۰ تعدادی از سایر شرکت‌های فناوری اطلاعات از جمله مایکروسافت کامپاک و هولت پکرد به ایجاد یک پایگاه داده‌ها برای ثبت‌نام ۴۰۰۰۰۰ پناهنده در آلبانی کمک کرد. UNHCR از کیت‌های میدانی برای جمع‌آوری اطلاعات و چاپ‌کردن کارت‌های شناسایی عکس‌دار همان‌جا استفاده کرد. هر جعبه شامل یک کامپیوتر دستی، دوربین دیجیتال ، دفترچه امضا و چاپگر اطلاعات ID می‌شد.۶۱ ICRC یک شبکه ردیابی خانوادگی با بیش از ۶۰ پایگاه داده کامپیوتری را حفظ می‌کند. در کوزوو، ICRC اسمی تقریباً ۵۰۰۰ شخص گمشده را ثبت کرد و تاکنون به پیوند دوباره‌ی ۱۵۰۰ نفر کمک کرده است.۶۲
۵٫۱٫ روند زندگی کودکان در اردوگاه و کودکان آواره
کودکان آواره بطور غیر‌مستقیم تحت‌تأثیر جنگ قرار می‌گیرند و همانند‌والدین خود برای رهایی از مشکلات جنگ، یا در کشور محل تولد خود جا‌به‌جا می‌شوند، یا به کشور‌های دیگر پناه می‌برند. این کودکان در هر صورت باید مورد‌حمایت قرار گیرند. کودکان آواره در سایر کشورها نسبت به کودکان جابجا شده در کشور متبوع خودشان، بعضاً از حمایت‌های بشر‌دوستانه بیشتری برخوردارند. زیرا نهادی بین‌المللی بنام کمیساریای عالی پناهندگان وابسته به سازمان ملل متحد امور پناهندگان را پیگیری می‌نماید.
بر‌اساس منابع موجود در حقوق بین‌الملل و برای پیشگیری از مشکلات آینده یکی از وظایف اساسی دولت‌ها در زمان مخاصمات مسلحانه و پس از آن، حمایت از کودکان آسیب دیده از جنگ است. بنابراین در بحران‌ها و مواقع اضطراری باید به کودکان اولویت داده شود و حمایت از حقوق آنان به لحاظ امنیت جسمی و روحی، تعلیم و تربیت مناسب، و تغذیه و بهداشت ایشان از اهمیت فوق‌العاده ای برخوردار باشد. بر‌همین مبنا حقوق بین‌الملل عرفی از سال‌ها قبل و حقوق بین‌الملل مدون در قالب معاهدات بین‌المللی و به ویژه کنوانسیون حقوق کودک بر این حقوق و بویژه حق حمایت تأکید ورزیده‌اند.
۱٫۵٫۱٫ زنان و دختران جوان در اردوگاه‌ها
اردوگاه‌ها برای اشخاص آواره باید مکانی امن باشد و حمایت و کمک لازم را فراهم کند. مبارزات و درگیری‌های موجود در جوامع قبل از جابجایی‌شان احتمال دارد که دوباره در محیط اردوگاه ایجاد شود در حالی که سیستم‌های اجتماعی سنتی می‌تواند تحت‌فشار قرار بگیرد یا به‌طور کامل نابود شود. اختلاف‌های خانوادگی مکرر، سطح بالای خشونت، تجاوز جنسی و استفاده از الکل و مواد متداول می‌باشد و زنان و دختران نوجوان به‌طور‌خاص تحت‌تأثیر قرار می‌گیرند. خشونت در داخل خانواده‌ها بین پناهنده‌ها و تعداد زیادی از جوامع و حتی از سوی نیروهای امنیت نظامی که حمایت را فراهم می‌کنند، رواج دارد.
در جمهوری متحد تانزانیا، تعداد زیادی از زنان روآندایی به اردوگاه‌های پناهندگی بدون شوهرانشان رسیدند که چادرهای نارنجی رنگ در مکان‌های امنی به عنوان خانه برای آنها در‌نظر گرفته‌بودند اما چادرهای نارنجی روشن تنها آسیب پذیری زنان را نشان می‌داد و تعداد تجاوزهای جنسی را افزایش داد.
UNHCR رهنمون‌هایی در مورد جلوگیری از خشونت جنسی علیه پناهنده‌ها صادر کرده است. قرار‌دادن توالت صحرایی در مناطقی که خوب روشن و نگهبانی می‌شوند و نزدیک به مناطق خواب هستند یکی از معیارهای مناسب پیشنهاد شده می‌باشد. فراهم کردن آب و هیزم در داخل اردوگاه‌ها برای محدود کردن نیاز زنان و کودکانی که خطر بیرون از مناطق گشت را می‌پذیرند معیار مناسب دیگری می‌باشد. منصوب کردن نگهبان زن، معیار امنیتی ضروری دیگری است. در تانزانیا وقتی نگهبانان زن تعیین شدند گزارش تجاوز جنسی افزایش یافت و آزار و اذیت در مراکز پخش کاهش یافت. علی‌رغم سادگی و تأثیر رهنمون‌های UNHCR آن‌ها به طور نامناسبی اجرا شده‌اند.۶۳
بسیاری از زنان در جوامع آواره مراقبت‌های اصلی تولیدمثل را ندارند. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد(UNFPA) از طریق فراهم کردن وسایل بهداشتی تولیدمثل که برای زنان داروهای ضروری به‌علاوه وسایل جراحی برای زایمان در خانه را فراهم می‌کند.
زنان، نوجوانان و کودکان باید به‌طور فعال در همه جنبه‌های مدیریت اردوگاه مخصوصاً برنامه‌ریزی و توزیع خدمات مشارکت داشته‌باشند. کنترل روی منابعی مانند غذا نشانه قدرت می‌باشد. مردانی که معمولاً مسئول توزیع هستند از این قدرت با درخواست رشوه یا حمایت جنسی سوء‌استفاده می‌کنند. مکان‌های توزیع باید توسط زنان کنترل شود. در سال ۱۹۹۴ نماینده دبیرکل افراد آواره در داخل یک اردوگاه افراد آواره را بازدید کرد. وقتی او درخواست ملاقات با سخنگوی اردوگاه را کرد در همان جمعیتی از چندین هزار زن و تنها ۲۵ مرد، تنها مردان معرفی شدند.۶۴ برکنار‌کردن زنان از موقعیت‌های فرماندهی در داخل اردوگاه‌ها یا جایی دیگر می‌تواند تأثیر کمک‌های بشردوستانه را تضعیف کند.
نیازهای خاص نوجوانان آواره اغلب نادیده گرفته شده‌است. چندین برنامه که روی مراقبت‌های بهداشتی، آموزشی و تحصیلی یا شغلی نوجوانان تمرکز می‌کند، ثابت می‌کند که شرکت جوانان در طراحی برنامه‌ها کلید موفقیت می‌باشد. برای‌ مثال در طول بحران کوزوو در سال ۱۹۹۹ نوجوانان، انجمن جوانان را تشکیل دادند و به بهبود شرایط در تعدادی از اردوگاه‌های پناهندگی کمک کردند.
UNHCR مسئله کودکان و نوجوانان را محور کارش در سراسر برنامه‌های عملیاتی کشورش قرار داده‌است و چهار مقام سیاسی‌-‌منطقه‌ای برای کودکان و جوانان ایجاد کرده است. برنامه‌های جوانان UNHCR در تیمور‌غرب و شرق شروع می‌شود تا آموزش شغلی و تحصیلات رسمی برای تعدادی از نوجوانان را فراهم کند.
در سال ۱۹۹۷، UNHCR پیمان نجات کودکان، برنامه‌های آموزشی برای کارکنان بشردوستانه به‌نام اقدام برای حقوق کودکان (ARC) را گسترش داد. در سال ۱۹۹۹، UNICEF و مقام کمیسر‌عالی حقوق بشر (OHCHR) به کمیته تدارکاتی ARC ملحق شد. یکی از بسته‌های منابع ARC روی برنامه‌هایی متمرکز می‌شود تا نیازهای نوجوانان در موقعیت‌های درگیری را تأمین کند.۶۵
در گینه، کنیا، سیرالئون، لیبریا و تانزانیا برنامه‌های ترتیب داده شده توسط UNHRC و UNFPA خشونت‌های جنسی را علیه نوجوانان دختر پناهنده مورد توجه قرار می‌دهد.۶۶ ابتکارات آموزش مهارت‌ها و فرماندهی برای جوانان در روآندا که توسط کمیته تجارت بین‌المللی سازماندهی شد، در سال ۱۹۹۸ عملی شد و در گرجستان برنامه دیگری به نوجوانان آواره‌ای که از مدرسه عقب مانده‌بودند این امکان را داد تا عقب‌افتادگی خود را جبران کنند.۶۷ در باختر‌غرب و غزه، UNICEF از جوامع حامی کودکان حمایت کرده است و مشارکت نوجوانان در ایجاد شوراهای محلی جوانان را تشویق کرده‌است.۶۸
سازمان‌های بشردوستانه معیارهایی برای حمایت از حقوق کودکان آواره در‌نظر‌گرفته‌است. این موارد شامل تدابیر امنیتی برای حمایت جوانان از سربازگیری و جلوگیری از سوء‌استفاده جنسی در اردوگاه‌های افراد آواره و آموزش دادن به کودکان در مورد خطر مین‌ها می‌باشد. برای مثال در سیرالئون، برنامه جهانی غذا، پروژه تغذیه مدرسه را سازماندهی می‌کند که وعده‌های غذایی آماده را برای کودکان فراهم می‌کند تنها زمانی که میزان حضور دخترها ۳۰% یا بیشتر می‌باشد. بنابراین این برنامه به یک هدف دو‌منظور یعنی تغذیه کودکان و حمایت از عدم تبعیض دست می‌یابد.۶۹
در طول بحران کوزوو در سال ۱۹۹۹، نوجوانان همکاری مهمی برای نوسازی و صلح انجام دادند. در شش اردوگاه پناهندگی نزدیک کوکس در آلبانی، انجمن جوانان کوزوو شامل تقریباً ۲۰۰۰۰ جوان در رده سنی ۱۵ تا ۲۵ سال شکل گرفت.
تا آن زمان، فعالیت‌ها در جامعه پناهنده پیرامون نگهداری از کودکان، خدمات بهداشتی، تحصیلات ابتدایی، نادیده گرفتن نیازهای نوجوانان تنظیم شده بود. در میان آسیب جابجایی و خستگی فراگیر زندگی اردوگاهی، این صحنه‌ها برای جوانان ترسناک بود. انجمن‌ها، رئیس‌شان را با رأی‌گیری انتخاب و جلسات دائمی برگزار می‌کردند. با حمایت از طرف UNICEF و کانون محلی جوانان آلبانی، اعضای انجمن کنسرت‌ها و مسابقات ورزشی را سازماندهی کردند و نقش فعالی را در راه‌اندازی اردوگاه‌ها و تمیز و امن نگه‌داشتن آنها به‌عهده گرفتند. آنها به ادغام خانواده‌های تازه‌وارد کمک کردند و صندوق جمع‌آوری اعانه برای فقیرترین اعضای انجمن اردوگاه سازماندهی کردند. آنها به آژانس‌های NGOs و UN در پخش اطلاعات مربوط به مین و مطالبی در مورد بازسازی سازمان‌یافته و مشورت دادن به جوانان کمک کرد.
شاید بزرگترین مزیت این برنامه در‌طول مرحله بازسازی مشخص شد. اگرچه انجمن جوانان برای کمتر از یک ماه فعال بود اما تجربه‌ی به دست آمده از سازماندهی کردن و شرکت در آنها رئیس جدید و مهارت‌های حل مشکل را به‌همراه داشت و بسیاری از اعضای انجمن جوانان به کوزوو برای کمک به بازسازی جوامع‌شان برگشتند.
۲٫۵٫۱٫کودکان اقلیت بومی
علی‌رغم اینکه حمایت‌های خاص در کنوانسیون راجع به حقوق کودکان و تعدادی از اسناد بین‌المللی، کودکان اقلیت بومی در داخل جمعیت آواره آسیب‌پذیرترین هستند، در یک اوضاع بی‌قانونی حمله‌ها روی این جوامع به‌طور خاص شدید می‌باشد. چه اقلیت آشکارا توسط گروه‌های قدرتمندتر مورد‌هدف قرار گیرند، همان‌طور که در بنگلادش و گواتمالا انجام شد – و چه به‌طور نسبی از بی‌دفاع بودن در موقعیت‌های آشوب رنج ببرند. مانند موردی که در سومالی بود – مقامات اقلیت آسیب‌پذیری کودکان را افزایش می‌دهند.

وقتی کودکان اقلیت بومی از جوامع‌شان آواره شدند برای حفظ هویت فرهنگی‌شان تلاش کردند راهی را برای حمایت از زبان و فرهنگ‌شان پیدا کنند که می‌توانست به آنها کمک‌ کند. این کودکان اغلب به‌طور جدی از نظر خدمات بهداشتی و تحصیلی محروم هستند. در گواتمالا کودکان مایان همیشه بالاترین نرخ سوء‌تغذیه و مشکلات بهداشتی جدی نسبت به بقیه جمعیت داشته‌اند یعنی بی‌عدالتی که در طول سال‌های جنگ داخلی افزایش یافت.۷۰
۳٫۵٫۱٫کودکان آواره داخلی
در عمل، تشخیص دادن افراد آواره داخلی(IDPs) و پناهندگان مشکل می‌باشد. در لیبریا برای مثال جمعیت آواره داخلی با پناهندگان سیرالئون زندگی می‌کردند. خویشاوندان و دوستان اغلب امکانات مالی اندک را تقسیم می‌کنند تا برای خانواده‌های آواره، پناهگاه و کمک فراهم کنند. خانواده‌هایی که اغلب مجبور می‌شوند برای فرار از جنگ بارها و بارها نقل‌مکان کنند، این نوع از جابجایی می‌تواند میزان مرگ و میر را حداکثر تا ۶۰% افزایش دهد.۷۱
وقتی کودکان آواره می‌شوند، مجبور می‌شوند در خیابان‌ها زندگی و کار کنند. جابجایی داخلی همچنین دسترسی کودکان را به بهداشت و تحصیلات محدود می‌کند. برای مثال کودکان نمی‌توانند در مدارس جوامع میزبان نام‌نویسی کنند به‌خاطر اینکه آنها مدارک مناسب ندارند بنابراین آنها مقیم منطقه درنظر گرفته نمی‌شوند یا نمی‌توانند شهریه مدرسه را پرداخت کنند. در کلمبیا ۵۸% از کودکان آواره هیچ دسترسی‌ای به تحصیلات ابتدایی ندارند.۷۲
وقتی دولت نمی‌تواند یا مایل نیست به کسانی که مالکیتشان سلب شده، کمک کند یا خودش علت جابجایی آنهاست، بنابراین از جامعه بین‌المللی درخواست می‌شود کاری انجام دهد. اگرچه قانون بشردوستانه بین‌المللی حق قربانیان جنگ را برای دریافت کمک‌های قابل‌اطمینان و به موقع تضمین‌‌‌‌ می‌کند،۷۳ اما جامعه بین‌المللی یک جریان مشخصی از فعالیت‌ها را برای IDPs تعیین نکرده است. بعضی از کشورها حتی جمعیت آواره را در داخل مرزهایشان به رسمیت نمی شناسند۷۴ در نتیجه فراهم کردن کمک برای افراد آواره داخلی پیچیده‌تر می‌شود به علت این‌که برخلاف پناهندگان، هیچ آژانس عملیاتی یک سرزمین تحت قیومیت جهانی یا مشخص برای در اختیار گذاشتن آنها ندارد.
در نمونه‌های معینی، شورای امنیت سازمان ملل متحد برای حمایت از شهروندان در معرض خطر درگیری‌های‌ داخلی اقدام کرده است اما در این مورد هیچ معیار مشخص یا اتفاق‌نظر ‌در مورد آن به‌منظور ایجاد چنین مداخله‌هایی وجود نداشته‌است.
در بوروندی، در سال ۱۹۹۶ و مجدداً در سال ۱۹۹۹ سیاست گروه‌بندی دوباره دولت بیش از ۳۰۰۰۰۰ نفر را مجبور کرد که خانه‌هایشان را ترک کنند و در اردوگاه‌های محافظت شده توسط نظامیان زندگی کنند جایی که آنها غذای کافی، مراقبت‌های بهداشتی، پناهگاه و امنیت ندارند. اردوگاه‌های دوباره گروه‌بندی شده توسط UN محکوم شده‌اند و به‌عنوان اردوگاه کار اجباری توسط رئیس‌جمهور سابق آفریقای‌جنوبی نلسون ماندلا، تسهیل‌کننده اصلی جریان صلح در بوروندی معرفی شد. در پی تلاش‌های گروهی بین‌المللی، دولت شروع به بستن اردوگاه‌ها در اواخر سال ۲۰۰۰ کرد.۷۵
در قطعنامه ۱۳۱۴ راجع به کودکان و جنگ مسلحانه، شورای امنیت سازمان ملل متحد نیاز برای دسترسی بدون قید و شرط به کودکان متأثر از جنگ مسلحانه را دوباره اعلام کرد. دلیل تمایل سیاسی افزایش یافته باید منجر به اقدام مشخص شود تا از کودکان آواره داخلی حمایت کند. مشخص کردن جریانی از اقدامات که استقلال ملی را مورد‌توجه قرار می‌دهد و از حقوق کودکان حمایت می‌کند یکی از چالش‌های بزرگ برای سیاست بین‌المللی می‌باشد.

مطلب مشابه :  دانلود تحقیق با موضوع اجرای عین تعهد

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  ۴۰y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

برای این منظور در سال ۱۹۹۲ دبیرکل سازمان ملل متحد فرانسیس ام. دنگ را به‌عنوان نماینده‌اش راجع به افراد آواره داخلی منصوب کرد که از طریق حمایت و بازدیدهای میدانی (RSG) نماینده سازمان ملل متحد توجه جهان را روی کودکان آواره معطوف کرده است. وی در سال ۱۹۹۸ او یک تحقیق اصلی را به‌نام توده های مردم در جنگ بحران جهانی جابجایی داخلی را کامل کرد.۷۶ همچنین در سال ۱۹۹۸ او به هیئت حقوق بشر، اصول راهنمایی جابجایی داخلی را ارائه کرد. مناسب برای همه مراحل جابجایی، ۳۰ اصل مبنا را برای حمایت و کمک در طول جابجایی عرضه می‌کند و حمایت علیه جابجایی استبدادی را فراهم می‌نماید و تعهد برای برگشت امن، اسکان و استقرار دوباره را اعلام می‌کند. این اصول به عنوان یک معیار دستوری برای راهنمایی دولت‌ها، مقامات و آژانس‌های توسعه‌یافته و بشردوست بین‌المللی در فراهم کردن کمک و حمایت به افراد آواره به کار می‌رود.
۳۰اصول اخلاقی، توجه خاصی را به نیازهای کودکان آواره داخلی معطوف می‌کند. آنها تأکید می‌کنند که کودکان خصوصاً اقلیت‌های تنها، به کمک و حمایت موردنیاز بر‌مبنای شرایط و نیازهای خاصشان محق می‌باشند. آنها همچنین فروش در ازدواج، سوء‌استفاده جنسی و کار اجباری کودکان و سربازگیری یا شرکت کودکان در عملیات‌ها را ممنوع می‌کنند. آنها پیوند دوباره خانواده‌ها، تحصیلات کودکان آواره و مشارکت مساوی دخترها در برنامه‌های آموزشی را در‌نظر می‌گیرند.

آنچه حقوق بشر استفاده از اصول اخلاقی راهنما را در مذاکره با دولت‌ها و آژانس‌های غیردولتی و بین‌دولتی را پذیرفته‌است، در زمانی کوتاه از هنگام تدوین آنها، اصول راهنما را به‌عنوان یک ابزار با‌ارزش برای مورد‌توجه قرار‌دادن نیازهای افراد آواره داخلی در‌نظر گرفته‌است. یک سیاست سودمند و ابزار‌علمی و نیز تأثیر کلی اصول بستگی به این خواهد‌داشت که چگونه این اصول به طور مؤثر اجرا

دسته بندی : پایان نامه حقوق

دیدگاهتان را بنویسید